ROSARIUM VIRGINIS MARIAE

OJCA ŚWIĘTEGO

JANA PAWŁA II

DO BISKUPÓW

DUCHOWIEŃSTWA I WIERNYCH

O RÓŻAŃCU ŚWIĘTYM

Do Biskupów

do Kapłanów i Diakonów,

do Zakonników i Zakonnic

oraz wszystkich Wiernych

SPIS TREŚCI

Wprowadzenie

Papieże a różaniec

Październik 2002 – październik 2003: Rok Różańca

Zastrzeżenia wysuwane względem różańca

Życie kontemplacyjne

Modlitwa o pokój i za rodzinę

? Oto Matka twoja! ?(J 19, 27)

Śladami świadków

ROZDZIAŁ I

KONTEMPLOWAĆ CHRYSTUSA
Z MARYJĄ

Oblicze jaśniejące jak słońce

Maryja wzorem kontemplacji

Wspomnienia Maryi

Różaniec modlitwą kontemplacyjną

Wspominanie Chrystusa z Maryją

Uczyć się Chrystusa od Maryi

Upodabniać się do Chrystusa z Maryją

Prosić Chrystusa z Maryją

Głosić Chrystusa z Maryją

ROZDZIAŁ II

TAJEMNICE CHRYSTUSA -

TAJEMNICE MATKI
Różaniec ? streszczeniem Ewangelii ?

Stosowne uzupełnienie

Tajemnice radosne

Tajemnice światła

Tajemnice bolesne

Tajemnice chwalebne

Od ‘tajemnic’ do ‘Tajemnicy’: droga Maryi

Tajemnica Chrystusa, tajemnica człowieka

ROZDZIAŁ III

? DLA MNIE ŻYĆ TO CHRYSTUS ?
Różaniec drogą przyswajania tajemnicy

Metoda wartościowa

Metoda, którą jednak można ulepszyć

Zapowiedź tajemnicy

Słuchanie Słowa Bożego

Milczenie

? Ojcze nasz ?

Dziesięć ? Zdrowaś Maryjo ?

? Chwała Ojcu ?

Końcowy akt strzelisty

? Koronka ?

Rozpoczęcie i zakończenie

Rozłożenie w czasie

ZAKOŃCZENIE

? O, błogosławiony różańcu Maryi, słodki łańcuchu, który łączysz nas z Bogiem ?

Pokój

Rodzina: rodzice

… i dzieci

Różaniec – skarb, który trzeba odkryć

Przypisy

Wersje PDF do pobrania.

Tekst dokumentu zaczerpnięty z serwisu Stolicy Apostolskiej – www.vatican.va .

"Nie ma w życiu problemu, którego by nie można rozwiązać z pomocą różańca." (S. Łucja z Fatimy)

"Przylgnijcie do różańca. Okazujcie wdzięczność Maryi, bo to ona dała nam Jezusa" (bł. O. Pio)

"Modlitwa Różańcowa jest syntezą naszej wiary, podporą naszej nadziei, żarem naszej miłości." (bł. O. Pio)

"Niechaj wszyscy, mężczyźni i niewiasty, uczeni i prości, sprawiedliwi i grzesznicy, wielcy i mali, wysławiają i cześć oddają Jezusowi dniem i nocą odmawiając święty różaniec" (Święty Ludwik Grignion de Montfort)

"Wierzcie w moc różańca. Nie oparł mi się żaden grzesznik, skoro oplotłem go różańcem" (św. Ludwik)

Pytał mnie potem, czy nie mówi przez sen. Powiedziałem mu, że rozmawia z Matką Boską. Uważał to za żart. Powieść Marii Dąbrowskiej Noce i dnie kończy się słowami: "Konie idą na pamięc". Koń zmęczony, śpiący sam trafi do domu, choćby woźnica był nieprzytomny. Wiemy, że cały oddział żołnierzy na wojnie, bardzo zmęczonych, idzie, śpi i trafia tam, dokąd ma przyjść. Jeżeli odmawiamy często różaniec, to wtedy on sam czasem za nas się modli. I to jest chyba szósta radosna tajemnica różańcowa.

Ks. Jan Twardowski, Niecodziennik cały, Kraków 2001, 47.

"Chcemy obecnie, Czcigodni Bracia, zatrzymać się nieco przy odnowie tej pobożnej modlitwy, która została nazwana streszczeniem całej ewangelii (Pius XII); mianowicie przy różańcu Najświętszej Maryi Panny. Poprzednicy nasi (…), kilkakrotnie zachęcali chrześcijan, by często odmawiali różaniec (…). Ponadto uznali, że nadaje się on do pielęgnowania modlitwy kontemplacyjnej, która równocześnie jest modlitwą pochwalną i błagalną.

Główne przymioty różańca:

a) Modlitwa ewangeliczna (44):
Różaniec jest modlitwą ewangeliczną (…). Z Ewangelii bowiem wydobywa się wypowiadane w nim tajemnice i główne formuły; prócz tego (…) czerpie się z Ewangelii sposób, w jaki wierni mają pobożnie odmawiać różaniec.

b) Modlitwa Chrystologiczna (46):
Zatem różaniec, ponieważ opiera się na Ewangelii i odnosi się, jakby do centrum, do tajemnicy Wcielenia i odkupienia ludzi, trzeba uważać za modlitwę, która w pełni posiada znamię chrystologiczne.

c) Modlitwa kontemplacji (47)
Różaniec z natury swej domaga się odmawiania w rytmie spokojnej modlitwy (…), bo przez to modlący się łatwiej oddał się kontemplacji tajemnic życia Chrystusa, rozważanych jakby sercem Tej, która ze wszystkich była najbliższa Panu.

d) Różaniec a liturgia (48)
Każdy rozumie, iż różaniec jest pobożną praktyką, która bierze początek od świętej liturgii i która (…) z natury swej prowadzi ku liturgii.

e) Struktura różańca (49)
Kontemplacja dokonująca się w duchowej wspólnocie z Maryją (…), ze swej natury skłania ducha do podjęcia praktycznych rozważań i do czerpania stąd skutecznych norm postępowania: Modlitwa Pańska (…), od której biorą swoją godność wielorakie formy modlitwy; Nieprzerwana ciągłość Pozdrowień Anielskich poprzez ilość, która wynosi sto pięćdziesiąt, wyraża się pewne podobieństwo do Psałterza; Doksologia Chwała ojcu kończy modlitwy przez uwielbienie Jedynego i Troistego Boga (…).

f) Różaniec w rodzinach (52):
Pragniemy gorąco zalecić odmawianie różańca maryjnego w rodzinach. Sobór Watykański II wyraźnie wskazał, że rodzina, pierwsza i żywotna komórka społeczności, przez wzajemną miłość swych członków i przez modlitwę wspólnie zanoszoną do Boga okazuje się niejako domowym sanktuarium Kościoła (…). Jest rzeczą pożyteczną, by rodzina (…) odmawiała również wedle możliwości pewne części Liturgii godzin (…). Po Liturgii godzin, koronkę Najświętszej Maryi Panny trzeba zaliczyć do najwspanialszych i najskuteczniejszych wspólnych modlitw, do zanoszenia których wzywa się rodzinę chrześcijańską (…). Gorąco życzymy sobie, by (…) często i chętnie posługiwano się różańcem".

(Rzym, 2 lutego 1974, Paweł VI, Papież)

Przeczytany przed chwilą fragment Ewangelii wg św. Łukasza przedstawia naszym oczom jeden z obrazów życia Świętej Rodziny z Nazaretu. Obrazy te ukazują misterium, które zbawia: wejdą one w codzienne życie naszych rodzin, gdy te podejmą na nowo odmawianie Różańca (por. RVM 41).

W liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae Jan Paweł II wzywa rodziny do ożywienia tradycji Różańca rodzinnego. Modlitwa ta bowiem umacnia wewnętrzną jedność rodzin i stanowi przeciwwagę dla wielu współczesnych czynników kulturowych, powodujących rozbicie wspólnot i izolację jednostki. "Rodzina, która modli się zjednoczona, zjednoczona pozostaje. Różaniec święty, zgodnie z dawną tradycją, jest modlitwą, która szczególnie sprzyja gromadzeniu się rodziny. Kierując wzrok na Jezusa, poszczególni jej członkowie odzyskują na nowo również zdolność patrzenia sobie w oczy, by porozumiewać się, okazywać solidarność, wzajemnie sobie przebaczać, by żyć z przymierzem miłości odnowionym przez Ducha Bożego" (n. 41).

W niniejszym liście pasterskim chcemy w szczególny sposób polecić rodzinom tajemnice światła jako przedmiot rozważań w modlitwie wspólnej. Treść tych tajemnic doskonale harmonizuje z centralnym wezwaniem adhortacji apostolskiej o zadaniach rodziny – Familiaris consortio – to jest z wezwaniem do świętości, która ma być rozwijana na gruncie sakramentalnego obdarowania. Św. Jan Ewangelista nazywa Chrystusa "światłością", w której otrzymujemy pełnię życia od Ojca (por. J 1, 4-9). Żyjąc życiem Chrystusowym, upodobniamy się do Jego światłości, co zwięźle wyraża List do Efezjan: "Niegdyś bowiem byliście ciemnością, lecz teraz jesteście światłością w Panu: postępujcie jak dzieci światłości!" (Ef 5, 8). Kontemplacja tajemnic światła może nam w tym skutecznie dopomóc. To, czego najbardziej potrzebuje dziś ludzkość, to objawienie się Bożej światłości na obliczu rodziny, tak uparcie spychanej przez siły zła w ciemność cywilizacji śmierci. Zatrzymajmy się krótko nad przesłaniem, jakie niosą Kościołowi, a zwłaszcza rodzinom, te nowe tajemnice Różańca świętego.

I. Tajemnica
Chrztu Pańskiego

Nowa światłość, jako prawda życia chrześcijańskiego, staje się udziałem człowieka przez sakrament chrztu świętego, który równocześnie jest fundamentem sakramentalności małżeństwa oraz całej rodziny. Chrzest święty to "oczyszczenie i uświęcenie" (por. FC 56), to także sakrament nawrócenia, oznaczającego wezwanie do walki z grzechem (por. FC 58).

Tajemnica chrztu Pana Jezusa w Jordanie zapowiada dokonanie odkupieńczego obmycia i oczyszczenia Kościoła jako Oblubienicy Chrystusa i ustanowienie prawdziwego sakramentu chrztu. Jordan zapowiada to, co się stanie na Krzyżu i co znajdzie swoje potwierdzenie w tajemniczym wylaniu Krwi i Wody ze zranionego Boku Chrystusa: za tę cenę zostaje obmyty Kościół, czyli ci wszyscy, których Chrystus uczyni swoim Ciałem i Oblubienicą bez skazy, "oczyściwszy obmyciem wodą" (Ef 5, 26). To dzieło oczyszczenia i uświęcenia kieruje się ze szczególną miłością ku rodzinie (por. Ef 5, 25), w której krystalizuje się niejako cała istota Kościoła. Jak nas poucza św. Piotr, chodzi tu nie "o obmycie brudu cielesnego", lecz o dar "dobrego sumienia" (por. 1 P 3, 21).

Nie ma pełnego życia chrześcijańskiego bez ustawicznego pogłębiania w sobie – w kontekście rodzinnej wspólnoty – tej postawy nawrócenia, jaka wynika z daru chrztu świętego.

II. Tajemnica
Kany Galilejskiej

Także z tej tajemnicy wypływa głęboka światłość odsłaniająca misterium rodziny. Chrystus jako Syn Boży Wcielony objawia swoją Miłość i Wszechmoc, będąc obecny w samym centrum wydarzenia stojącego u źródła rodziny. Chrystus jest tym, który przez swoje przyjście dokonuje przemiany ludzkiej rzeczywistości w drogę wiodącą do zbawienia. Chrystus przychodzi do rodziny ludzkiej, aby być w niej obecny jako Oblubieniec i jako źródło miłości i życia, jako pełnia Pięknej Miłości (List do Rodzin, n. 20). Sakrament małżeństwa sprawia to, że w rodzinie Chrystus jest obecny z całym bogactwem swej Miłości, którą małżonkowie mają przeżywać i zarazem objawiać w ramach wypełnienia swego powołania (por. FC 56). Przeżywanie łaski sakramentu małżeństwa także w świetle tajemnicy Kany Galilejskiej oznacza wezwanie do przemiany całego życia w nieustanną ofiarę duchową (por. Rz 12, 1-2). Rodzina staje się miejscem szczególnego objawienia się Chrystusa światu i Jego uczniom (por. J 2, 11). Obserwując obraz współczesnego świata, dochodzimy do wniosku, że potrzeba takiego objawienia się obecności Chrystusa i Jego chwały jest po prostu nagląca. Bardzo jest potrzebne nawrócenie dzisiejszej rodzinie chrześcijańskiej i konieczne jest, aby słowa Maryi, Matki Kościoła: "Zróbcie wszystko, cokolwiek wam powie" (J 2, 5), trafiły do serca Jej dzieci.

III. Tajemnica
Głoszenie Królestwa Bożego

Niewyczerpana jest treść tej tajemnicy, w której kryje się głębia Nowego Prawa oraz wzniosłość powołania do królestwa Bożego, czyli do królowania razem z Bogiem. To On sam, w Osobie Syna Wcielonego, stał się ubogi, cichy, pokój czyniący, pełen miłosierdzia, spragniony sprawiedliwości, czyli naszego uświęcenia, dla którego podjął ryzyko poniżenia i wszelkiego prześladowania, aby obdarzyć nas łaską synostwa Bożego (por. Mt 5, 1-10). Ile trzeba odrzucić i przełamać ciasnych, przyziemnych schematów, aby odpowiedzieć zamierzeniu Boga, który pragnie, aby człowiek myślał według Jego myśli, kształtował życie według Jego Słowa, kochał na miarę Jego Miłości, powszechnej, bezwarunkowej, absolutnej, "aż do końca" (por. J 13, 1).

To wszystko przynagla rodzinę do podjęcia poważnej pracy nad własnym uświęceniem, aby przez to także przyczynić się do uświęcenia Kościoła i świata (por. FC 55). Dopiero wtedy rodzina może owocnie głosić Ewangelię "wszelkiemu stworzeniu", przede wszystkim ewangelizując swoim życiem, które stanie się wcieleniem ewangelicznych Błogosławieństw (por. FC 54; także 52). Rodzina, będąca podmiotem ewangelizacji i środowiskiem modlitwy (por. FC 60), jest prawdziwym "miastem zbudowanym na górze" i jest powołana, by "ukazywać prawdziwą naturę Kościoła" (KDK 48), "obecne cnoty Królestwa Bożego, jak i nadzieję błogosławionego życia" (KK 35). To wszystko stanie się realne, kiedy rodzina w "czystości serca" będzie zdolna "oglądać Boga" (por. Mt 5, mieszkającego w jej duchowej przestrzeni "przez wiarę" (por. Ef 3, 17).

IV. Tajemnica
Przemienienie na Górze Tabor

Góra Tabor to szczególne miejsce kontemplacji i rozmowy z Bogiem. Rodzina, przeżywając tę tajemnicę, odkrywa, że jest w istocie wspólnotą pozostającą "w dialogu z Bogiem" (por. FC 55), podobnie jak cały Kościół, wezwaną, aby kontemplować uwielbione Oblicze Chrystusa w duchu dziękczynienia, w zachwycie i radości. Ojciec Święty przypomina, że rodzina jest wezwana, by prowadzić "modlitewny dialog z Ojcem przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym" (FC 59). Zaproszona więc została, by wewnątrz własnej wspólnoty kontemplować Tajemnicę Trójcy Przenajświętszej. Jest miejscem, w którym można usłyszeć mowę Ojca, to jest przyjmować Jego Słowo, które – mocą tajemnicy Wcielenia – zamieszkało w każdej rodzinie ludzkiej (List do Rodzin, n. 2). Kiedy współczesny świat coraz bardziej pogrąża się w mrokach neopogaństwa, tym bardziej należy utożsamić się ze słowami św. Pawła: "My wszyscy z odsłoniętą twarzą wpatrujemy się w jasność Pańską (…) za sprawą Ducha Pańskiego, coraz bardziej jaśniejąc, upodabniamy się do Jego obrazu" (2 Kor 3, 18).

V. Tajemnica
Ustanowienie Eucharystii

Przedstawiliśmy krótkie rozważanie tajemnic światła. Na koniec chcielibyśmy zachęcić do wspólnego odmawiania Różańca świętego nie tylko w rodzinie, ale także we wspólnocie wielu rodzin. Tradycyjnie kółka Żywego Różańca obejmują osoby indywidualne – zwykle tego samego wieku: dzieci, młodzież, mężczyzn i kobiety. Można pomyśleć o ustaleniu wspólnoty dwudziestu rodzin, które będą każdego dnia odmawiać jedną dziesiątkę Różańca, rozważając kolejne tajemnice. Powstanie wtedy szczególna płaszczyzna porozumienia rodzin, która może przynieść wiele duchowych korzyści, także w życiu społecznym w szerszym wymiarze.

Bp Stanisław Stefanek TChr – przewodniczący Rady ds. Rodziny Episkopatu Polski

Gdybym tak na jakimś spotkaniu katolików poprosił ich, żeby pokazali, co mają w kieszeni, co bym zobaczył? Jakieś grzebyki, okulary, szminki, portfele, zapalniczki i inne mniej lub bardziej wartościowe przedmioty.

W domu wielkiego pisarza Manzoniego w Mediolanie wisiał zawsze nad łóżkiem – nawet dziś można tam zobaczyć – jego różaniec; pisarz miał w zwyczaju odmawianie go. Bohaterka jego wspaniałej powieści "Narzeczeni" brała różaniec i odmawiała tę modlitwę w najbardziej dramatycznych momentach.

Niemieckiego męża stanu Windthorsta poprosili raz jakiś niepraktykujący przyjaciele, by im pokazał swój różaniec – był to żart, gdyż przedtem wyjęli mu go z lewej kieszeni. Gdy Windthorst go tam nie znalazł, sięgnął do kieszeni prawej – i wygrał. Zawsze miał przy sobie zapasowy różaniec!

Wielki kompozytor Christophe Wilibald von Gluck podczas przyjęć na dworze w Wiedniu zazwyczaj odchodził na parę chwil na bok, by pomodlić się na różańcu.

Błogosławiony Contardo Ferrini, profesor Uniwersytetu w Pawii, zapraszał przyjaciół, u których gościł, do wspólnego Różańca.

Święta Bernadeta zapewniała, że gdy pojawiła się przed nią Matka Boża, miała na sobie różaniec. Zapytała, czy Bernadeta ma go też ze sobą, prosząc o jego odmawianie. Dlaczego podaję te wszystkie przykłady ludzi odmawiających Różaniec?

Ponieważ niektórzy kwestionują jego znaczenie. Mówią: jest to modlitwa przesądna, infantylna, niegodna dorosłego katolika. Lub też sądzą, że jest automatyczna, zredukowana do pobieżnego powtarzania "Zdrowaś Maryjo", monotonna i nudna. Lub też twierdzą, że to pozostałość z przeszłości – dziś lepiej czytać Biblię; Różaniec i Biblia to podobno tak, jak plewy i wyborna mąka. Chciałbym się z tym wszystkim nie zgodzić, dzieląc się kilkoma impresjami duszpasterskimi.

Oto pierwsza: nie jest sprawą naczelną kryzys Różańca, lecz kryzys modlitwa w ogóle. Ludzie są dziś zajęci sprawami materialnymi; niewiele myślą o duszy. Poza tym naszą egzystencję atakuje hałas;

Makbet powiedziałby: "Makbet zamordował sen, zamordował ciszę!" Zbyt dużym trudem jest znalezienie paru minut na życie wewnętrzne, na "dulcis sermonicinatio", czyli czułą rozmowę z Bogiem. Co za szkoda!

Juan Donoso Cortes powiedział: "Źle się dzieje ze światem, bo jest w nim więcej bitew niż modlitw". Rozwija się Liturgia Wspólnoty (co z pewnością jest wielkim błogosławieństwem), lecz to nie wystarczy; potrzebna jest też osobista rozmowa z Bogiem.

Impresja druga. Ludzie przesadzają czasami, gdy mówią o "dorosłych chrześcijanach" w modlitwie. Osobiście, gdy rozmawiam sam z Bogiem lub z Maryją, wolę się czuć dzieckiem aniżeli dorosłym; znika infuła, pińska i pierścień. Na wakacje wysyłam dorosłego biskupa, z jego dostojną powagą i autorytetem należnym temu stanowisku! I oddaję się tej spontanicznej czułości, jaką ma dziecko dla mamy i taty.

Być wobec Boga choć przez pół godziny takim, jakim jestem w rzeczywistości, z moimi niedostatkami i z tym, co we mnie najlepsze; pozwolić, by z głębi mej istoty wyszło dziecko, jakim kiedyś byłem, chcące śmiać się, szczebiotać, kochać Pana, i czujące potrzebę płaczu, by mu wreszcie okazano zmiłowanie – to wszystko pomaga mi w modlitwie. Różaniec, modlitwa prosta i łatwa, pomaga mi znów być dzieckiem i wcale się tego nie wstydzę.

Przejdźmy do innych zastrzeżeń. Różaniec modlitwą powtórzeń? Ojciec Charles de Foucauld rzekł:

"Miłość wyraża się kilkoma tylko słowami, zawsze tymi samymi, wciąż powtarzanymi". Raz widziałem w pociągu kobietę, która ułożyła swe dziecko do snu na półce na bagaż (we Włoszech są to siatki nad siedzeniami). Gdy mały się obudził, spojrzał w dół na swą matkę, pilnującą go. Powiedział do niej: "Mamo". Odpowiedziała: "Kochanie", i przez dłuższy czas dialog pomiędzy nimi nie zmieniał się. "Mamo" z góry, "Kochanie" z dołu. Inne słowa nie były potrzebne.

A Biblia? jest to z pewnością "quid summum", lecz nie wszyscy są przygotowani czy mają czas ją czytać. Nawet ci, którzy ją czytają, powinni potem, w niektórych sytuacjach – w podróży, na ulicy, czy gdy zajdzie szczególna potrzeba – rozmawiać z Matką Bożą – jeśli się wierzy, że jest nam Ona Matką i Siostrą. W gruncie rzeczy tajemnice Różańca, gdy się je rozważy, przemyśli, zastanowi, są niczym innym jak właśnie Biblią, samą esencją Biblii.

Czy Różaniec jest nudny? To zależy. Z drugiej strony może być modlitwą pełną radości i szczęścia. Gdy ktoś wie, jak to zrobić, Różaniec można zamienić w spojrzenie na Maryję, coraz to głębsze, w miarę posuwania się naprzód kolejnych modlitw. W końcu jest refrenem wprost z serca, a powtarzanie go – to dla duszy słodki śpiew.

Czy Różaniec jest zubożoną modlitwą? A co w takim razie ma być modlitwą bogatą? Różaniec to procesja "Ojcze nasz" – modlitwy, której nauczył nas Jezus; "Zdrowaś" – pozdrowienia, jakie Bóg skierował do Przenajświętszej Panny za pośrednictwem anioła; "Chwała" – pochwały Trójcy Przenajświętszej. A czy może wolelibyście raczej rozważania teologiczne? To byłoby jednak nieodpowiednie dla ludzi ubogich, starych, pokornych i prostych.

Różaniec wyraża wiarę bez fałszywych komplikacji, wykrętów, nadmiaru słów; pomaga poddać się woli Bożej i nauczyć się, jak przyjmować cierpienie. Bóg posługuje się teologami, lecz by rozdać swą łaskę, posługuje się przede wszystkim małością pokornych i tych, którzy poddają się Jego woli.

Należy poczynić jeszcze jedną uwagę. Pierwszą szkołą pobożności i ducha religijnego dla dzieci powinna być rodzina. Religijne nauczanie rodziców jest – jak powiedział Paweł VI – subtelne, autorytatywne i niezastąpione. Subtelne ze względu na permisywny i sekularystyczny klimat, jaki nas otacza; autorytatywne, gdyż jest to część misji danej rodzicom przez Boga; niezastąpione, ponieważ właśnie w tym młodym wieku formują się skłonności i nawyki do pobożności religijnej.

Różaniec (…) odmawiany wieczorem przez rodziców wraz z dziećmi, jest formą liturgii rodzinnej. Francuski pisarz katolicki Louis Veuillot wyznał, że jego powrót do Boga zaczął się w momencie, gdy ujrzał, jak pewna rzymska rodzina z wiarą odmawiała Różaniec.

Ks. Józef Orchowski "Maryja Szkołą Różańca"; Wydawnictwo Diecezjalne Sandomierz 2002

,,Może to być dla nas wszystkich pociechą w naszym trudnym, codziennym życiu. (…) I gdy my na tyle problemów rady nie mamy, zostaję jedno: mieć w kieszeni różaniec i modlić się za tych, którzy nam przyczyniają tyle udręki we własnej Ojczyźnie (…) Módlmy się za tych ludzi. Przeklinanie nic nie pomoże. Powtarzanie sobie różnych plotek czy dowcipów politycznych, też nic nie da. Ale, modlitwa może pomóc. Ona zdolna jest oświecić umysły, poprawić wolę ludzką.”

Zwiążmy myśli, usta i dłonie nasze różańcem świętym, napełnijmy domostwa i wioski nasze szeptem modlitewnych Pozdrowień maryjnych, przekazując jedni drugim uporczywe wołanie: ,,Zdrowaś Maryjo” !

,,Sięgajmy do myśli Bożej w rozważaniu życia Chrystusa na tle radosnych, bolesnych i chwalebnych tajemnic – pogłębiajmy w sobie zrozumienie głównych prawd wiary świętej: Wcielenia Syna Bożego i Odkupienia Świata.”

,,Zżyjmy się z różańcem tak, abyśmy go stale odmawiali, abyśmy łatwo doń wracali, abyśmy mu poświęcali wszystkie wolne chwil”

,,Szczególnie zadbajmy o to, by przywrócić w domach rodzinnych piękny, stary zwyczaj kończenia dnia wspólnym różańcem.”

(Jan Paweł II: "Via Consecrata" 95)

"Różaniec jest to modlitwa, którą bardzo ukochałem (…). Przedziwna w swej istocie i głębi (…). Oto bowiem na kanwie słów Pozdrowienia Anielskiego przesuwają się przed oczyma naszej duszy główne momenty z życia Jezusa Chrystusa (…) jakbyśmy obcowali z Panem Jezusem przez serce Jego Matki. Równocześnie zaś w te same dziesiątki różańca, serce nasze może wprowadzić wszystkie sprawy, które składają się na życie człowieka, rodziny, narodu, Kościoła, ludzkości (…). W tajemnicach radosnych widzimy (…) radość rodziny, macierzyństwa, przyjaźni, wzajemnej pomocy. W tajemnicach bolesnych rozważamy w Chrystusie (i razem z Jego Matką) wszystkie cierpienia człowieka. W tajemnicach chwalebnych odżywają nadzieje życia wiecznego. W Chrystusie zmartwychwstałym cały świat zmartwychwstaje".

(Rzym 7 XI 1983)

"Powtarzając dobrze znane i drogie sercu modlitwy: Ojcze nasz, Zdrowaś Maryjo i Chwała Ojcu człowiek skupia się na rozważaniu tajemnic zbawienia i przedstawia Bogu za wstawiennictwem Maryi, potrzeby własne i całej ludzkości, prosząc Chrystusa o siły, by mógł bardziej konsekwentnie i wielkodusznie żyć Ewangelią. Kiedyś powszechny był zwyczaj codziennego odmawiania Różańca w rodzinie. Jak dobroczynne owoce przyniosłaby ta praktyka także dzisiaj! Maryjny Różaniec oddala niebezpieczeństwa rozpadu rodziny, jest niezawodną więzią jedności i pokoju".

(Castel Gandolfo 1 X 1995)

"Różaniec, to moja ulubiona modlitwa! Taka wspaniała modlitwa! Wspaniała w jej prostocie i jej głębi. W tej modlitwie powtarzamy po wielokroć słowa, które Dziewica Maryja usłyszała od Archanioła i od swej kuzynki, Elżbiety. Na tle słów: "Zdrowaś Maryja" dusza uzmysławia sobie zasadnicze wydarzenia (Tajemnice) z życia Jezusa Chrystusa… Modlitwa tak prosta i tak bogata. Z głębi mojego serca zachęcam wszystkich do jej odmawiania." (papież Jan Paweł II)

Od wieków z różańcem w ręku przychodzili tu pielgrzymi różnych stanów, rodziny i całe parafie, aby od Maryi uczyć się miłości do Chrystusa. I wybierali w ten sposób szkołę najlepszą. Rozważając bowiem tajemnice różańcowe patrzymy na misterium życia, męki, śmierci 1 zmartwychwstania Pana Jej oczyma, przeżywamy je tak, jak Ona w swym sercu matczynym je przeżywała. Odmawiając różaniec rozmawiamy z Maryją, powierzamy Jej ufnie wszystkie nasze troski i smutki, radości i nadzieje.

Ludźmierz 1997

To właśnie Różaniec; jak każda modlitwa, ale On najszybciej czego dowodem są słowa Maryi, uczy nas prawdziwej i niekończącej się radości, radości z tego, że jest Ktoś kto kocha wszystkich. Ktoś kto pokona góry i pagórki, zostanie nawet gdy niewiasta zapomni o swym niemowlęciu, będzie kochał po wieki. To jest powód, który "rodzi" prawdziwą radość i chęć kochania wszystkiego co od Niego pochodzi. To jest powód, który "zrodziła" miłość jaką możemy posiąść dzięki Łasce Bożej przez modlitwę, a szczególnie różańcową. Taką radością jest Bóg.

Różaniec to dar od Boga przez Maryję dla ludzi. Różaniec to szkoła świętości. Różaniec to środek jakim posługuje się Niepokalana, by uczyć miłości. Różaniec to modlitwa przede wszystkim CHRYSTOCENTRYCZNA. W jego tajemnicach główną Osobą jest Jezus Chrystus. To Jego zwiastuje anioł, to On uszczęśliwia serce Maryi, to On zbawia świat, to On nadaje sens życiu ludzkiemu. Różaniec to najszybsza i najłatwiejsza droga do bycia świętym. Jednak i tu są trudności. Ta modlitwa jest wymagająca. Różaniec to dwa zmagania przychodzące w różnym czasie. Pierwsza trudność pojawia się zaraz na początku. Ciężko jest przyzwyczaić się do odmawiania tak , z pozoru, nudnej modlitwy. Wiedzmy jednak, że owoce Różańca są długo nie zauważalne. Nie zauważalne to nie znaczy nieobecne. One są, ale zobaczyć je możemy tylko oczami wiary, które ów owoce otwierają. Nie rzucaj tak łatwo Różańca, chociaż byś mówił, że nigdy nie miałeś bardziej nudnego zajęcia, czekaj cierpliwie. Szatan najbardziej nienawidzi czcicieli Maryi, dlatego ten czas "nudy" może być długi, ale Bóg w końcu da ci łaskę wytchnienia, boś uwierzył co powiedziała Maryja: "Otrzymacie wszystko o co prosicie przez odmawianie Różańca". Druga trudność to lenistwo w pogłębianiu tajemnicy Różańca. Przychodzi ono, kiedy myślimy, że wiemy o nim już wszystko. Nigdy nie poddajmy się pysze, która prowadzi do zguby. Modlitwa musi być pokorna, tak jak modlitwa Maryi. Różaniec to symbol jedności tych wszystkich, którzy Go odmawiają, zarówno żyjących jak i świętych, którzy byli czcicielami Niepokalanej. Modlitwa ta jest zarówno słowna jak i myślna. Nigdy nie wolno nam zapomnieć o modlitwie myślnej, zawsze starajmy się podczas słów rozważać życie Jezusa i Maryi.

Ten przedziwny łańcuszek jest wieczną "promocją" od Ttrójcy Przenajświętszej. Dlaczego "promocją"? Bóg stwarzając Maryję wiedział, że będzie Ona przytrzymywała Jego ramie od wymierzenia zasłużonej kary. Maryja jest Jego Narzędziem Miłosierdzia. Słuchając Maryi idziemy do Boga drogą najszybszą, najłatwiejszą i najbezpieczniejszą. Dlatego słuchajmy się Matki Bożej. Odmawiając Różaniec pomagamy Maryi, wynagradzając Bogu za nasze grzechy, stając się czystszymi. Kiedy odkryjesz piękno i moc Różańca, bądź Jego apostołem. Nie zatrzymuj tego środka tylko dla siebie, głoś Go innym. Pokazuj swoim życiem jak bardzo kochasz Boga i Maryję. Tak to właśnie Różaniec najszybciej pokazuje powód prawdziwej radości. Pokazuje On Boga, który zawsze jest przy nas. Boga, który dał nam Maryję byśmy byli bliżej Niego. Nie bój się trudności. Wypłyń na głębie, do czego zachęca nas Ojciec Święty- wielki apostoł Różańca. Skończ czytać ten artykuł i do dzieła. Postanów sobie odmawiać chociaż jedną dziesiątkę Różańca dziennie. Nie odkładaj tego na później. Nie jutro, nie za godzinę, nie jak będziesz miał czas. Zacznij od dzisiaj odkrywać piękno modlitwy, piękno oddania się Maryi przez Różaniec. Właśnie teraz w miarę możliwości klęknij i poproś Maryję o łaskę odmawiania Różańca. Chwyć za ten łańcuszek i nie bój się poprosić innych, aby z tobą odmówili dziesiątkę. Właśnie teraz. Ale nie odmawiaj Go dla radości tylko z miłości, której podczas Niego będziesz się uczył. Radość jest tylko owocem obecności miłości od Ducha Świętego. Właśnie teraz!

Różaniec, odpowiedzią na wszystko. Różaniec to rozmowa z Niepokalaną, to przebywanie w Bogu, to zniszczenie nas samych i odbudowanie z cegieł miłości, to powtórne stworzenie i narodzenie. Modlitwa ta, będąca streszczeniem Ewangelii, jest zaraz po Mszy Świętej najlepszą szkołą świętości. Różaniec pomaga nam właściwie spojrzeć na swoje ja, odrzucić własne pragnienia; porzucić egoizm i egocentryzm. To właśnie Różaniec jest wielkim darem, Trójcy Przenajświętszej przez Niepokalaną dla ludzi, który powoduje cudowną przemianę naszych serc. Sprawia, że stajemy się coraz lepsi, otwarci na Boga i Jego Łaskę odbudowującą nas z cegieł miłości na wzór Jezusa i Maryi. Bóg podczas modlitwy, szczególnie różańcowej, stwarza nas na nowo, dokonuje naszego oczyszczenia. Pokazuje nam, że Niepokalana jest wspaniałą Matką, Przewodniczką pewną do nieba i Wszech Poś#006633niczką Łask. Dobrze jest, gdy słuchamy Tej Którą ukoronował i wybrał na swoją Matkę. Podczas Różańca Duch Święty wskazuje nam, gdzie zabłądziliśmy, co jest przeszkodą na drodze do świętości. Różaniec daje możliwość poznania i zaakceptowania siebie pokochania takiego jakim Bóg mnie stworzył. Obserwacja życia Jezusa i Maryi podczas Różańca rozbudza w naszych sercach chęć świętości, poddania się Woli Tego, który nieustannie obdarowuje nas darami. Każde Ojcze nasz i Zdrowaś Maryjo jest wysłuchane przez Niepokalaną i ofiarowane Bogu Ojcu, a nasz Dobry Ojciec zawsze odpowiada, ale to my nie zawsze słuchamy. Modlitwa różańcowa jest na swój sposób uniwersalna. Ta uniwersalność przejawia się w tym, że:

1.Jest to modlitwa, która towarzyszy nam przez cały rok, możemy ją odmawiać wszędzie i o każdej porze, zresztą nie tylko Różaniec.

2.Gdy dzisiaj słyszy się o wielu nabożeństwach np.: do Serca Jezusowego, do Pięciu ran Jezusa, do Miłosierdzia Bożego itd. To podczas odmawiania Różańca możemy rozważać nie tylko piętnaście tajemnic, ale Miłosierdzie Boga, Pięć Ran Jezusa (jedna cząstka), czy przebite Najświętsze Serce.

3.Podczas Różańca rozważamy piętnaście tajemnic. Możemy, a właściwie powinniśmy, stawiać siebie w każdej tajemnicy. Patrzeć jakie jest tam moje miejsce, na ile moje serce jest podobne do Najświętszego Serca Jezusowego i Niepokalanego Serca Maryi. Dokonujemy wtenczas rachunku sumienia, wzbudzamy żal w sercu, że jeszcze nam tak dużo brakuje. Ale to właśnie wtedy Niepokalana, wlewa w nasze serca nadzieję mówiąc, że z Nią zwyciężymy.

4.Gdy rozważamy tajemnice różańcowe to zawsze powinniśmy przedstawić swoje troski, cierpienia, radości Maryi, Ona tego oczekuje od nas, bo jak ma nam pomóc, gdy nie wie co się dzieje.

Kiedy odmawiamy różaniec mamy chwilę na zastanowienie się nad sobą? Odmawiając kolejne jego części odpowiadamy sobie na pytania; Jakim jestem człowiekiem? Czy czynie dobrze? A co powinienem poprawić, co mógłbym robić lepiej? Po takiej modlitwie jesteśmy o krok bliżej Boga. Kiedy jest nam smutno i źle różaniec daje nam pocieszenie, przypomina, że jest ktoś, kto bardzo nas kocha i opiekuje się nami?. Teraz nasze postanowienia trzeba tylko wprowadzić w życie.

Nie zastanawiajmy się nad tym, co świat może zrobić dla nas tylko, co my możemy zrobić dla świata! Pewnie nie raz czytaliście w prasie czy Internecie, oglądaliście w telewizji ile zła jest na świecie. Jak ludzie krzywdzą innych, okradają, zabijają i to praktycznie z jakiegoś błahego powodu, bo nie ma nic cenniejszego niż ludzkie życie? Na pewno, kiedy słyszycie o takich zbrodniach wzbiera w Was złość i jednocześnie czujecie się bardzo bezsilni….. Bo co jeden człowiek może zrobić wobec takiego ogromu zła… Ależ bardzo dużo!Każdy mały czy duży może przyczynić się do tego, że świat stanie się lepszy. Ponieważ wszyscy mamy w sobie wspaniałą broń. Bóg dał ją każdemu, kto ma, chociaż odrobinę dobrej woli. Ta bronią jest oczywiście modlitwa i miłość bliźniego. Tylko miłość może zmiękczyć stwardniałe serca. Kochajmy nie tylko tych, którzy nas kochają, ale również tych, którzy nas krzywdzą. Pokażmy, że Jesteśmy dobrymi uczniami Chrystusa, który przez swą śmierć na krzyżu pokazał jak bardzo kocha wszystkich ludzi. Na zło, jakie nam czynią inni odpowiadajmy miłością. To nie jest wcale takie łatwe, trzeba być bardzo cierpliwym i tolerancyjnym. Ale sami zobaczycie, że naprawdę warto. Na świecie jest pełno miłości a każdemu jej brak. "Złym" ludziom najczęściej po prostu tego brakuje. Poczucia, że dla kogoś są ważni, potrzebni. Dlatego rozdawajmy miłość wszystkim. Staruszkowi na ulicy, koledze, koleżance. Miłości Wam nie zabraknie a innym nawet ten najmniejszy ciepły i życzliwy uśmiech sprawi radość. A my zdobędziemy dzięki temu nowych, oddanych prawdziwych przyjaciół! PAMIĘTAJCIE TYLKO MIŁOŚĆ I MODLITWA MOŻE URATOWAĆ ŚWIAT! Dlatego módlmy się i przekazujmy miłość wszystkim spotkanym na naszej drodze.

W tym momencie przytoczę fragment I Listu do Koryntian św. Pawła zwany "Hymnem do miłości".

Gdybym mówił językami ludzi i aniołów
    a miłości bym nie miał,
    stałbym się jak miedź brzęcząca
    albo cymbał brzmiący.
2 Gdybym też miał dar prorokowania
    i znał wszystkie tajemnice,
    i posiadał wszelką wiedzę,
    i wszelką [możliwą] wiarę, tak iżbym góry przenosił.
    a miłości bym nie miał,
    byłbym niczym.
3 I gdybym rozdał na jałmużnę całą majętność moją,
    a ciało wystawił na spalenie*,
    lecz miłości bym nie miał,
    nic bym nie zyskał.
4 Miłość cierpliwa jest,
    łaskawa jest.
    Miłość nie zazdrości,
    nie szuka poklasku,
    nie unosi się pychą;
5 nie dopuszcza się bezwstydu,
    nie szuka swego,
    nie unosi się gniewem,
    nie pamięta złego;
6 nie cieszy się z niesprawiedliwości,
    lecz współweseli się z prawdą.
7 Wszystko znosi,
    wszystkiemu wierzy,
    we wszystkim pokłada nadzieję,
    wszystko przetrzyma.
8 Miłość nigdy nie ustaje,
    [nie jest] jak proroctwa, które się skończą,
    albo jak dar języków, który zniknie,
    lub jak wiedza, której zabraknie.
9 Po części bowiem tylko poznajemy,
    po części prorokujemy.
10 Gdy zaś przyjdzie to, co jest doskonałe,
    zniknie to, co jest tylko częściowe.
11 Gdy byłem dzieckiem,
    mówiłem jak dziecko,
    czułem jak dziecko,
    myślałem jak dziecko.
    Kiedy zaś stałem się mężem,
    wyzbyłem się tego, co dziecięce.
12 Teraz widzimy jakby w zwierciadle, niejasno;
    wtedy zaś [zobaczymy] twarzą w twarz:
    Teraz poznaję po części,
    wtedy zaś poznam tak, jak i zostałem poznany*.
13 Tak* więc trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy:
    z nich zaś największa jest miłość.

Autor:
Sylwia Paszkowska
13 lat