Choć różaniec powszechnie uznaje się za modlitwę maryjną, Kościół od wieków podkreśla, że jest on w istocie modlitwą na wskroś chrystocentryczną, skupioną na osobie i dziele Jezusa Chrystusa. Papież Jan Paweł II w liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae wskazał, że różaniec posiada „serce chrystologiczne” i stanowi swego rodzaju streszczenie całej Ewangelii.

Imię Jezus jako centrum modlitwy
Najważniejszym elementem konstrukcyjnym różańca, który dowodzi jego chrystocentryzmu, jest struktura modlitwy „Zdrowaś Maryjo”. Zwornikiem i centrum tej aklamacji jest Imię Jezus, które stanowi ogniwo łączące jej dwie części. Każde wypowiadane „Pozdrowienie Anielskie” przynosi nieustanną chwałę Chrystusowi, do którego odnosi się zapowiedź Archanioła i błogosławieństwo Elżbiety: „Błogosławiony owoc żywota Twojego”. W ten sposób, odmawiając różaniec, wierny wielbi Chrystusa częściej niż samą Maryję, a każda „zdrowaśka” staje się drogą asymilacji misterium Pana.

Tajemnice życia Chrystusa
Fundamentem chrystocentryzmu różańca jest 20 tajemnic, które prowadzą modlącego się przez kluczowe wydarzenia z życia Zbawiciela – od Wcielenia, przez życie publiczne i mękę, aż po triumf zmartwychwstania. Aby jeszcze bardziej uwydatnić ten wymiar, Jan Paweł II wprowadził tajemnice światła, obejmujące działalność publiczną Jezusa, Jego chrzest, cuda i nauczanie o Królestwie Bożym. Dzięki temu modlitwa ta staje się rzeczywistym wprowadzeniem w głębię Serca Jezusowego, będącego oceanem radości, światła i chwały. Nawet tajemnice maryjne, takie jak Wniebowzięcie czy Ukoronowanie, są ostatecznie ukierunkowane na Chrystusa, który jako Król Niebios wywyższa swoją Matkę.

Kontemplacja z Maryją
Specyfika różańca polega na tym, że jest to kontemplowanie oblicza Chrystusa wraz z Maryją. Maryja jest tutaj Nauczycielką i wzorem – nikt nie znał Jezusa lepiej niż Ona, dlatego prowadzi nas do „szkoły Maryi”, byśmy mogli przeniknąć tajemnice Jego orędzia. Kontemplacja ta nie jest jedynie intelektualną analizą, ale biblijnym „wspominaniem” (zakar), które uobecnia zbawcze dzieła Boga w życiu modlącego się człowieka.

Doksologia i cel trynitarny
Każda dziesiątka różańca kończy się modlitwą „Chwała Ojcu”, która jest szczytem chrześcijańskiej kontemplacji. To przypomina, że Chrystus jest Drogą prowadzącą do Ojca w Duchu Świętym. Cały różaniec służy więc temu, by wierny upodabniał się do obrazu Syna Bożego i coraz pełniej żył Jego życiem. Zatrzymując się nad świętym człowieczeństwem Odkupiciela, człowiek odkrywa także prawdę o samym sobie i sensie własnego istnienia.

Różaniec można przyrównać do tkaniny, na której powtarzane słowa „Zdrowaś Maryjo” stanowią osnowę, a kontemplowane tajemnice życia Jezusa tworzą bogaty wzór całego kobierca historii zbawienia.